De marsmannetjes
‘Ah kom maar bij mama, wat is er aan de hand?’
Zeg ik troostend.

‘Ze namen me mee.’ Vertelt hij in tranen.
‘Wie namen je mee? Vraag ik.
‘De marsmannetjes.’
‘De marsmannetjes?’
‘Ja ik zag mooi licht met sprankelende sterren.

Heel voorzichtig werd ik uit bed getild, en het marsmannetje zette mijn in zijn luchtballon.’
‘Luchtballon?’ vraag ik.
Ja met allerlei verschillende lapjes in alle kleuren met daaronder een rietenmand.

‘Oh… ik had me iets heel anders voorgesteld,’ iets snels met een groen wezentje.’ Zeg ik.

‘Nee! Zegt hij snikkend.
Hij was blauw, en de ballon was snel en magisch we waren binnen een paar seconde op hun planeet.
Het was er zo mooi mama en er was zoveel speelgoed en heel veel lekkers.’

‘Ah manneke dat heb je gedroomd.’
‘Nee mama echt niet! Ik ben daar geweest.’
‘Maar waarom huil je dan?’
‘Het marsmannetje zei, dat hij jou de volgende keer ook mee wil nemen.

Maar dat wil ik niet!
Ik weet nu al dat ik van jou niet zoveel mag snoepen en dat ik alles op moet ruimen.’
‘Oke! Dus je was niet bang?’
‘Neeee!’ Zegt hij ontroostbaar.
‘Ik wil gewoon terug, alleen.

De Marsmannetjes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s